BAŞLANGICIN SONU MU ? SONUN BAŞLANGICI MI ?

İnsan alışkanlıkların kölesidir derler. Bu kelimeyi ne için kullanırlar hiç düşündünüz mü?

Geçmişten bugüne kadar baktığımızda hep yapmadıklarından veyahut yapamadıklarından yakınan insanlar topluluğu olarak yaşarız. Her defasında keşkelerle dolu hayatlarını anlatırlarken kendilerinde hiç suç bulmadan ortamın imkansızlığından yakınırlar. Oysa mesele tamamen insan denen mahlukatın kendi içindeki korkuları yenememesinden kaynaklıdır. Çünkü insanın alışkanlıkları vardır ve konfor alanından çıkmak kolay değildir.

Hepimiz için böyle değil midir?? Herkes için bir güvenli alan mevcuttur. Bu güven duyduğumuz alanda mutsuz bile olsak hep kalmayı tercih ederiz. Bizi ne kadar yorsa da yıpratsa da bir türlü çıkılamayan yollar… verilemeyen kararlar… Kapatılamayan kapılarla dolu olan hayatımızda bu yüzden farklı bir konumda olamamaktan farklı bir noktadan bakamamaktan yakınırız. Bunun peşi sıra gelen hayal kırıklarını ve keşkeleri ise yıllar yılı sonrasında artık hayatın bize vereceği bir şey kalmadığında anlayıp arkada kalan herkesi mutlu etmeye çalışarak geçen bir ömür ve kendini asla bulamamış bir ruh kalır.

Asıl yıkıcı olan nokta ise ömrünü verdiğin onca insanın günün sonunda “yapmasaydın” cümleleridir. Ne acıdır ki insan oğlu yaradılıştan barındırdığı bu acizlik ve aşağılık duyguyu fedakarlık eden insana karşı kullanmaktan asla geri kalmaz çünkü her defasında çıkarları için yaşayan bu insanlar kendi çıkarları tutmadığında en yakınını bile harcamaktan korkmazlar.

Velhasıl kurtuluşa erenler ise korkularına rağmen kabuğunu kırabilenlerdir. Asıl özgürlüğün bir kere de olsa kalıplardan kurtulmayı deneyip her şeyi göze alarak denemekten vazgeçmeyenlerin hikayesinde gizli olduğudur. İnsan bir kere kabuğunu kırınca kıralan dökülen hiç bir şeye acımaz hale gelir. Bir kere de olsa denemeye değer deyip bu yola çıkanlar günün sonunda iyikileri hayatlarının her anında hissederek yaşamaya başladıklarında daha önce neden bu yolu seçmediğini bile düşünürler.

Bu hayatta anladığım bir şey varsa hiçbir şeyin ve hiç kimsenin kalıcı olmadığıdır. Günün sonunda insan her zaman kendisi ile baş başa kalandır. Bu sözümü her zaman çok sevdiğim ve değerli gördüğüm bir abime sık sık tekrarladığımı anımsıyorum. Kendisiyle arası iyi olan insanın kimiyle arasının kötü olduğu pek önemli olmuyor.

Herkese her şeye rağmen bu gerek arkadaşlıklar gerek iş hayatı gerekse aile bile olsa bir gün bir yerlerde denemediğimiz bir şeyi korkumuzdan kurtularak denemeye değer. Özgürlük kelimesini sonuna kadar yaşadıktan sonra aslında içinin ne denli dolu olduğunu anladığımızda ve bu tadın ruhumuza iyi gelen yanlarını hissettiğimizde kimseye ihtiyacımızın olmadığını anladığımızda daha iyi anlayacağız.

Asıl gücün kendi içimizde saklı olduğunu hissettiğiniz ve Ruhunuzun derinliklerinde bulunan yaşama hazzını doya doya yaşayabileceğiniz bir ömür diliyorum.

Sevgiyle kalın…